دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران پژوهشنامه نقد ادبی و بلاغت 2382-9850 7 2 2018 10 23 The Role of Addressing in Quatrains of Afzal al-Din Kashani نقش خطاب در رباعی‌‌های افضل‌الدین کاشانی 1 18 68443 10.22059/jlcr.2018.68443 FA رضا خبازها دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی فرهاد درودگریان دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور Journal Article 2016 09 11 More than half of the quatrains attributed to Baba Afzal Kashani, a high rank quatrain-composer among Persian poets, begin with self-addressing, or addressing nonhumans, God, prophet, beloved, opponent, reader and etc. as well as addressing human beings from the promise of the Creator. The audience is sometimes paid attention in the middle of the poem. Besides, to get his purpose, the poet applies imperative and preventive sentences to inform his audience using enthusiasm, avoidance and reproach. Providing exact statistics, the present study is to show what is addressed by the poet, the times, the forms, the reasons for addressing and its benefits in Baba Afzal Kashani's poems, and to compare his quatrains with the works of Khaghani and Zahir, two of his contemporary masters and Abd al-Rahman Jami, of the great quatrain-composers to reveal that his art sometimes overtakes theirs in using most of addressing methods. Also, the profound influence of the poet's teaching role on the influence of this method in his poetry and the effect of this eminent stylistic feature on the prevalence of Afzal's quatrains will be pointed out.      مخاطب ساختن خویشتن، غیرانسان‌ها، خدا، پیامبر، معشوق، مخالف، خواننده و جز ایشان و نیز مخاطب ساختن انسان‌ها از قول آفریدگار، آغازگر بیش از نیمی از رباعی‌های منسوب به بابا افضل کاشانی است که در رباعی‌سرایی در میان شعرای فارسی‌زبان، مقامی والایی دارد. گاهی نیز در اثنای سروده به مخاطب التفات می‌شود. از این‌ها گذشته، شاعر برای بیان مقصود خویش از امر، نهی و خبر دادن به مخاطب همراه با تحریض، تحذیر، ملامت و جز آن استفاده می‌کند. مقالۀ حاضر می‌کوشد آنچه مورد خطاب گوینده قرار می‌گیرد، مواقع، اَشکال، اغراض خطاب و فواید آن را در اشعار بابا افضل کاشانی با ارائۀ آمار دقیق نشان دهد و رباعیات وی را از جهات گوناگون با رباعی‌های خاقانی و ظهیر، از استادان معاصرش، و عبدالرّحمان جامی، از بزرگان رباعی‌سرایی مقایسه کند تا آشکار شود که گاهی هنر وی در هنری‌ترین جنبه‌های بهره‌گیری از اسلوب خطابی بر آنان می‌چربد. همچنین، به نقش معلمی سراینده بر نفوذ عمیق این شیوه در شعرش و تأثیر این ویژگی سبکی برجسته در شیوع رباعیات افضل اشاره خواهد شد. https://jlcr.ut.ac.ir/article_68443_1d1d0a30659cf82d3511d6331312388b.pdf